سندروم اردک چیست؟

سندروم اردک چیست؟

تا به حال شنا کردن یک اردک را روی آب دیده‌اید؟ زمانی که اردک روی آب شناور است خیلی آرام به نظر می‌رسد، اما در همان حال با تقلای زیاد با پاهای خود تلاش می‌کند تا روی آب بماند، افرادی که دچار سندروم اردک هستند نیز به ظاهر آرام و شاد هستند، اما در درون برای حفظ این شادی و آرامش تلاش زیادی می‌کنند، علت انتخاب نام سندروم اردک برای این بیماری همین وجه تشابه است. به نظر می‌رسد سندروم اردک مقدمه‌ای است برای مشکلات روحی جدی‌تر مانند افسردگی و اضطراب و مرحله اول این بیماری‌ها محسوب می‌شود که معمولا در واکنش به اضطراب بروز می‌کند. سندروم اردک باید جدی گرفته شود و سریعا تحت درمان قرار بگیرد.

سندروم اردک چیست؟

نشانه‌های سندروم اردک

واکنش آدم‌ها به استرس شدید متفاوت است. برخی به خوبی بر آن غلبه می‌کنند، اما در برخی دیگر تلاش‌ها بی نتیجه است. نشانه‌‌های فیزیکی استرس شدید در مبتلایان به سندروم اردک هم یکسان نیست. برخی بر اثر استرس دچار سردرد، اختلالات خواب و تمرکز می‌شوند و برخی دیگر احساس تنش و خشم می‌کنند. بعضی از افراد احساس افسردگی می‌کنند و برخی دچار افزایش یا کاهش اشتها (خوردن اضطرابی) می‌شوند. وقتی استرس از حد معینی بیش‌تر شود، فرد دچار فرسودگی روانی می‌شود. در این حالت، او علاقه‌اش را به انجام فعالیت‌هایی از دست می‌دهد که در گذشته برایش هیجان انگیز بودند. فرد درمورد همه چیز بی تفاوت می‌شود و توان انجام همان کاری را هم نخواهد داشت که باعث اضطرابش شده است.

عوامل خطر سندروم اردک

عواملی که خطر ابتلا به این سندروم را افزایش می‌دهند، اغلب ناشی از زندگی دانشجویی هستند، مانند زندگی دور از خانواده و انجام تکالیف و فعالیت‌های فوق برنامه. سابقه بیماری‌های روانی هم در افزایش احتمال ابتلا به این سندروم مؤثر است. فشار اجتماعی دوران تحصیل و مقایسه پیوسته خود با دیگر دانشجویان هم بی تأثیر نیست. برخی از افراد، دانشجویان دیگر را در شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌کنند و به گمانشان آن‌ها با کم‌ترین تلاش، بهترین نتایج را می‌گیرند. از عوامل دیگر می‌توان به خانواده و دوستان و تأکیدشان بر موفقیت اشاره کرد. تعریف مداوم پدر و مادر از عملکرد درخشان فرزندشان در دانشگاه، خود می‌تواند به عاملی استرس زا تبدیل شود. والدین هلیکوپتری هم احتمال بروز سندروم اردک را بیش‌تر می‌کنند. والدین هلیکوپتری به شکلی افراطی خود را درگیر زندگی فرزندشان و مراقبت از آن‌ها می‌کنند. آن‌ها به بهانه محافظت از فرزندشان، اجازه نمی‌دهند او سرخوردگی را تجربه کند. این کار هنگام رویارویی با سرخوردگی‌های اجتناب ناپذیر، به نقطه ضعف فرد تبدیل می‌شود. این پدر و مادرها به جای اینکه به فرزندشان یاد بدهند که از چالش استقبال کند، اغلب بر توانمندی‌های فرزندشان تمرکز می‌کنند؛ چیزی که می‌تواند به رنج ذهنی فرد منجر شود. مانند اضطراب و افسردگی، ممکن است سندروم اردک واکنشی به عوامل استرس‌ٰزای زندگی شود. برخی از این عوامل استرس زا چنین بحران‌هایی است: خشونت کلامی، فیزیکی یا جنسی، خشونت خانگی، مرگ عزیزان، مشکل در مدرسه، قربانی زورگویی شدن یا تحت تأثیر دوستان قرار گرفتن.

تشخیص سندروم اردک

همان طور که گفتیم، سندروم اردک یک تشخیص تخصصی نیست؛ بنابراین به طور رسمی روش تشخیص پزشکی برای آن وجود ندارد؛ اما به طورکلی کسی دچار سندروم اردک می‌شود که با وجود ظاهری آرام، برای تأمین خواسته‌ها و کنارآمدن با شرایط جدید به شدت تقلا می‌کند. چنین فردی گمان می‌کند دیگران بهتر از او با وضعیت کنار می‌آیند. او هم‌چنین تصور می‌کند دیگران هر حرکت او را زیر نظر دارند و حتی به عمد موقعیت‌هایی را ایجاد می‌کنند تا نظاره گر واکنش او شوند. به دلیل اینکه این سندروم تشخیص تخصصی ندارد، گاهی اعلام می‌شود که این افراد مبتلا به بیماری‌های دیگر مانند افسردگی و اضطراب هستند. برای تشخیص عامل ایجاد کننده مشکل، درمانگر باید معاینه جامعی انجام دهد. افسردگی و اضطراب ممکن است ناشی از مسائل دیگری شوند که در نهایت به سندروم اردک منجر می‌شود؛ برای مثال، افسردگی یا اضطراب ممکن است ناشی از اختلال دوقطبی، اختلال استرس پس از سانحه، اختلال بیش فعالی، کم توجهی و اسکیزوفرنی است. به همین دلیل، ارزیابی دقیق و جامع برای تشخیص و ارائه درمان مناسب مهم است. برای رد تأثیر مواد سمی یا داروهایی که اضطراب از عوارض جانبی آن‌هاست، مبتلایان به سندروم اردک به طور منظم آزمایش می‌شوند. گاهی ممکن است عکس برداری یا دیگر روش‌های تصویربرداری لازم است. در حین این کار، درمانگر می‌تواند اطلاعات لازم را از بیمار بگیرد تا میزان گرایش او به خودکشی مشخص شود.

درمان سندروم اردک

برای کاهش تنش و ناآرامی بیمار، درمانگر ممکن است ترکیبی از روان درمانی و دارودرمانی را به کار بگیرد که در درمان افسردگی و اضطراب به کار می‌رود. هم‌چنین ممکن است درمانگر داروهای کنونی فرد (که باعث اضطراب یا افسردگی می‌شوند) را منع کند. گاهی ممکن است داروهایی برای کاهش عوامل زیستی استرس زا تجویز شود؛ مثلا سطح قند خون فرد مبتلا به دیابت به وسیله داروها کنترل می‌شود. درمانگر در درمان سندروم اردک ۲ روش عمده را به کار می‌گیرد: روان درمانی بین فردی و رفتار درمانی شناختی. تأثیر هر دو روش ممکن است پس از چندین هفته یا ماه مشاهده شود. در موارد شدید بیماری، ممکن است به روش‌های جدی‌تر در درازمدت نیاز شود. روان درمانی بین فردی (IPT) شامل روش‌هایی است که کمک می‌کنند بیمار با احساسات و رابطه عاطفی خود به شکلی اثربخش کنار بیاید. درمان‌گر درباره ماهیت احساسات بیمار به او آموزش و به او اطمینان می‌دهد که اضطراب پدیده ای رایج است و اغلب افراد با درمان مناسب بر آن غلبه می‌کنند. در گام بعد، به شناسایی مشکل اصلی (مثلا کمبود اعتماد به نفس یا مشکل در رابطه) کمک می‌کند. پس از اینکه مشکل به روشنی مشخص شد، بیمار می‌تواند به شکلی واقع گرایانه برای غلبه بر آن‌ها هدف گذاری کند. درمانگر می‌تواند به بیمار کمک کند تا روش‌هایی اثربخش برای رسیدن به اهداف خود پیدا کند.